Home » PS3, Review, Xbox 360

Army of Two 2: samen huilen om wat mis gaat

Met twee mensen tegelijk een consolespel spelen levert niet altijd een prettige ervaring op. Zelfs niet als een game daar speciaal voor is bedacht.

Arjan Terpstra

Army of Two 2: The 40th Day is, net als het eerste deel, gebouwd rond het idee dat je met twee spelers de levels doorloopt, en er zonder elkaar niet uit komt. Een muurtje beklimmen lukt alleen als je partner je een zetje geeft, luiken gaan pas open als je er met zijn tweeën aan trekt en de vijand laat zich enkel verslaan als speler A hem afleidt en B om hem heen sluipt. Et cetera. Deel één kreeg in 2008 goede recensies. Of beter: relatief goede recensies, want er was genoeg op het spel aan te merken. De kunstmatige intelligentie van de (computergestuurde) tegenstanders liet te wensen over, het achtergrondverhaal was dun en, beweerden boze tongen, echt spannend werd het niet.

Nu de nieuwigheid eraf is, kunnen we met deel twee de balans opmaken. Is Army of Two nu een doorbraak in het samen spelen of niet? Het antwoord is: totaal niet. Met The 40th Day is simpelweg te veel mis. Het spel heeft zo’n slap verhaal dat de twee testspelers er ook met heel veel opletten geen idee van hadden waarom de wereld om hen heen maar bleef exploderen. De verticale splitscreen geeft je maar een smal schermpje om je handelingen te volgen; bij bepaalde camerastandpunten zie je de loop van je eigen pistool niet eens, laat staan dat je weet waar je partner uithangt. Zet je een sprint in, dan vervormt de omgeving tot iets streperigs om snelheid te suggereren. Stop je, dan moet de digitale omgeving zich eerst naar ‘normaal’ herstellen, maar vaak wordt je dan al voor je kop geschoten door iemand die je in de snelheidsblur voor een emmer aanzag. Schiet je op een muur, dan komen er op een realistische manier gaten in, schiet je op een metalen rolluik, dan gebeurt er helemaal niets. Nog mooier: schiet elkaar door het blote achterhoofd en er gebeurt niets, behalve dat een gespierd commentaarzinnetje wordt opgestart. Tegen dat soort onzin is niemand lang bestand. Samen lachen om de vele idiote missers in dit spel is ook een vorm van vermaak, maar dat is vast niet de bedoeling geweest.

Dit artikel verscheen op 25 januari 2010 in Dagblad De Pers

Leave a reply

You must be logged in to post a comment.