Home » PC, PS3, Review, Xbox 360

R.U.S.E.: strategiespel voor de allertraagsten

Strategiespellen waarbij de uitkomst van je zet zich tergend traag ontvouwt: je moet er zin in hebben.

Arjan Terpstra

R.U.S.E. is een ‘Real Time Strategy’-game die je laat filosoferen over wat ‘real time’ eigenlijk is. Normaal gesproken speel je een RTS zonder erbij na te denken dat de klok doortikt en je zo snel mogelijk een vijandig leger in de pan moet hakken.

Maar bij WO II-spel R.U.S.E. eist die klok ineens de hoofdrol op. De reden? Dit spel is T.R.A.A.G. als een slak op tranquillizers. Je stelt legereenheden op, geeft ze individuele opdrachten (bestorm dit, verdedig dat) en klikt een bestemming aan. En daar gaan ze hoor. In een tempo waar je grootmoeder zich voor moet inhouden rukken de troepen op naar het front. Dit is op twee manieren frustrerend. De eerste is dat je in de tussentijd een kop thee had kunnen zetten én opdrinken, de tweede is dat dat niet lukt omdat je aan het beeldscherm zit gekluisterd. Want met dezelfde traagheid waarmee jouw Amerikaanse tanks zich over het speelveld verplaatsen, kruipen de nazi’s naar jouw troepen toe, en zie je niet één seconde lang hoe je de situatie fout hebt ingeschat, maar word je in tientallen minuten in de pan gehakt. Real time, baby.

R.U.S.E. heeft ten opzichte van andere RTS-games een nieuwtje, en dat is dat je troepen op een soort spionnenmodus kunt zetten, waardoor de vijand ze niet opmerkt. Ook kun je troepen van stro inzetten, die als lokaas dienen voor vijandelijke tanks, zodat je ongehinderd van A naar B komt. Die truuks werken goed – maar waarom duurt het zo lang voor de nazi’s erin stinken

Dit artikel verscheen op 13 september 2010 in Dagblad De Pers

Leave a reply

You must be logged in to post a comment.