Home » Mac, PC, PS3, Review, Xbox 360

Mafia II: zandbak met beperkingen

Er is niets mis met een open spelwereld met een dikke verhaallijn erin. Maar alleen als die lijn je bij de ballen grijpt.

Arjan Terpstra

Mafia II is een zandbakgame met een handicap. Zandbak omdat er een open gamewereld wordt aangeboden die qua design kan wedijveren met de top.

Helaas is die prachtige wereld gemankeerd omdat de speler vastzit aan een lineaire structuur die dwingend is, en waarvan alleen maar kan worden afgeweken door er tijdens missies voor te zorgen dat je ruzie krijgt met agenten of criminelen. Op die momenten is het rennen of racen door een soort New York van de jaren veertig, dat de achtergrond vormt van de maffiacarrière van een Italiaanse immigrant, Vito Scaletta. Nu hoeft er op zich niets mis te zijn met spellen waarbij de openheid van de open wereld wordt beperkt ten faveure van de lineaire structuur. Maar dan moet die structuur wel fantastisch zijn, en dat is hij hier niet. Het verhaal wordt goed opgezet in de eerste missies, waarbij stijlvolle tussenfilmpjes een realistisch immigrantenleven schetsen, inclusief schuldenlasten en de aantrekkingskracht van rijke mafiajongens.

Maar waar in de filmwereld iedereen weet dat een mafiafilm waarbij alleen maar pistolen Paultjes aan het werk zijn tot de B-categorie behoort, is dat in games kennelijk nog niet het geval. Scaletta wordt in het begin neergezet als een goede katholieke jongen, maar in plaats van dat hem dat een geweten oplevert blijft hij onbewogen onder alle bijna-doodervaringen en schietpartijen die hij ondergaat. Natuurlijk: een game is geen literatuur, maar van een zandbak-met-verhaal verwachten we in het Red Dead Redemption-tijdperk nu eenmaal wat meer.

Dit artikel verscheen op 20 september 2010 in Dagblad De Pers

Leave a reply

You must be logged in to post a comment.