Home » Buitenland

Altijd maar weer dat Albion

Fable III en Professor Layton duiken onder in het ‘oude Engeland’, een historisch hitdecor.

Arjan Terpstra

Er was een tijd dat Hollanders hun roots verbonden aan de ‘Bataafse mythe’. Bejaarde Nederlanders hebben er op school nog wel iets over gehoord, maar verder? Ouwe meuk, vergeten en begraven. Net als de stoere mythes van onze oosterburen, met krijgers die Hermann heetten en de Romeinen in de pan hakten. Onze zuiderburen, de Belgen, proberen niet eens meer te zoeken naar iets van een oorsprong, en bij de blonde vrienden in het noorden liggen de Vikingsagen in de boekenkast stof te verzamelen.

Hoe anders is dat bij onze buren in het westen. In Groot-Brittannië is de halve creatieve industrie bevangen door het Ye Olde England-virus. Snij daar een filmer, schrijver of gameproducent over de lengte in tweeën, en er walmt je een warm verlangen naar het Engeland van vroeger tegemoet. Denk aan J.K. Rowling met haar Harry Potterserie, vol neo-gothische kostscholen en perronnetjes met stoomtreinen. Denk aan de BBC, die pas als de aarde barst stopt met het produceren van kostuumdrama’s op basis van Jane Austen en Dickens. Denk aan Tolkiens Lord of the Rings, met zijn op het oude Engelse landleven gebaseerde Midden-aarde. Denk aan de Robin Hood-verfilmingen, aan alle films met Stephen Fry, aan de golf ‘neo-romantische’ popmuziek die in de jaren tachtig door de ether galmde – Adam and the Ants, kent iemand die nog, met zijn Dick Turpin-looks? Kent iemand de achttiende-eeuwse revolverheld Dick Turpin überhaupt nog?

Voordat iemand nu denkt: maar dat is op zichzelf al oude meuk, goed voor nostalgische mythes over hoe popcultuur vroeger beter was dan nu, is er Fable III om het lijstje af te maken. Fable III, voor de goede orde, is zo splintertjenieuw dat hij morgen pas in de winkel ligt. De game, gebouwd door de Lionhead Studio’s in Guildford, Surrey, speelt zich af in ‘het land Albion’ en laat precies die nostalgische versie van Engeland zien die elke Engelsman in zijn hart draagt. In het centrum van Albion, zo legt de in Guildford, Surrey geboren studiobaas Peter Molyneux uit in een interview, en let op de exacte bewoordingen, ‘hebben we een lovely little sleepy town called Brightwall gebouwd’. Daarachter rukt de industrialisatie op ‘in een snelgroeiende Victoriaanse stad vol duistere steegjes.’ Iemand de laatste Sherlock Holmes-film gezien toevallig, van de Engelse regisseur Guy Richie? ‘Voor de sfeer’, voegt zijn lead designer er ten overvloede aan toe, ‘hebben we ons stevig ingelezen in boeken over de Napoleontische tijd, de industrialisatie, de stijl van Victoriaans Engeland.’

Goh joh, echt? En laat me raden, toen kwam je uit op een League of Extra-Ordinary Gentlemen-achtige wereld waarin goed en kwaad om voorrang vechten? Een wereld waarin mannen zich als Oscar Wilde-achtige dandy’s aan de dames in Jane Eyre-achtige hoepelrokken presenteren, waarin onze moderne tijd via koper-en-stoomtechnologie al aan de horizon gloort, maar nog precies genoeg op afstand wordt gehouden om ons niet aan moderne zorgen te herinneren? Origineel! Nou mogen ze hoor, de Engelsen, en het levert over het algemeen mooi geschoten en geïnspireerd entertainment op. Interessanter is het dat de oud-Engelandsfeer zo gemakkelijk ook door niet-Engelse creatieven wordt omarmd. In dezelfde lanceringsweek als Fable III komt voor de Nintendo DS het vijfde deel van de Professor Layton-serie beschikbaar, de magistrale puzzelaar van de Level-5 Studio’s uit Fukuoka, Japan.

‘Londen wordt bedreigd!’ is de slogan van Professor Layton en de Verloren Toekomst, ‘bescherm het met alles wat je hebt!’ En wat je hebt zijn de speurneuzen Professor Layton en zijn helper Luke, die na het ontploffen van een stoomaangedreven (!) koperen (!) klok Londen (= een snelgroeiende Victoriaanse stad vol duistere steegjes) moeten redden. Een game waarin de prof een hoge hoed draagt en Luke een platte pet. Een game met stoomtreinen en af en toe een koetsje, en met dandy-achtige schurken die zich met Oscar Wilde-achtige volzinnen aan de gehoepelrokte dames opdringen. Cup of tea, anyone?

Dit artikel verscheen op 25 oktober 2010 in Dagblad De Pers


Leave a reply

You must be logged in to post a comment.