Home » Cultuur

Shooters: ‘Gun porn’ gaat (g)een nieuwe fase in

Schietspellen gaan de ‘next generation’ in. Wat betekent dat alles bij het oude blijft.

Arjan Terpstra

Gun porn’ wordt het genoemd: de wellustige bewieroking van schiettuig en de vernietigende kracht ervan. Beetje een jongensding: kijken of iets stuk kan, enkel om te kijken of iets stuk kan. En dan liefst met veel geweld. In die zin is het niet vreemd dat het schietspel in de geschiedenis van videogames altijd een prominente rol heeft gespeeld. Gamen is lang een adolescente jongensaangelegenheid geweest, eentje waarbij er lekker op los knallen prima aansluit bij de onbeantwoorde dierlijke agressie die nou eenmaal in hormonaal ontluikende mannen huist. Zeker omdat schieten in schietspellen nooit zoekt naar de geconcentreerde verfijning van het wedstrijdschieten, maar altijd naar het betere sloperswerk van gespierde machomannen.

Gezien de demografie van de gamersgemeenschap is het geen verrassing dat de belangrijkste spellen die de komende maanden de winkels in rollen grote First Person Shooters zijn, met gespierde dommekrachten als aanstichters van onvoorstelbare bloedbaden en verwoesting op epische schaal. Bulletstorm bijvoorbeeld, uit op 25 februari, volgens een gameblog een spel met ‘waanzinnige gevechtstechnieken en bizar grote wapens’, die garant staan voor ‘krankzinnige gameplay en een intens overwinningsgevoel’. Of Crysis 2, uit op 22 maart, een spel waarin New York gered moet worden van de aliens, waarbij spelers is beloofd dat men ‘huizen, straten, hele stadsgezichten’ mag vernietigen. Het spel komt uit in 3D, net als Killzone3 (uit 22 februari), waarin de fascistoïde Helgast snoeihard op je inhakken nadat je in deel 2 hetzelfde met hen had gedaan.

Blijft over Bodycount, dat ergens rond maart uitkomt, volgens Xbox Magazine een ‘spectaculaire, gestoorde shooter met flink wat vernietiging.’ En niet zomaar eentje. ‘Vuurgevechten zijn extreem hectisch door de vernietigbare omgevingen’, is er op internet gretig achteraangeblogd. De vier spellen worden door het toonaangevende Edge Magazine als de ‘nieuwe generatie shooters’ aangekondigd. Pagina’s lang wordt ingezoomd op de waanzinnige ontwikkelkosten van de spellen, de enorme rekenkracht van de software die de spellen aanstuurt en de honderden programmeurs die hun arbeidzame dagen offeren aan het bouwen van realistische ruimtemonsters. Elke maker heeft wel iets nieuws te vertellen: Killzone heeft meer kleur toegevoegd aan de grauwe vechtplaneet Helgan, voor een betere 3D-beleving. Crysis2 laat wolkenkrabbers digitaal instorten op 9/11-schaal, waarbij je in de stofwolken verder moet knokken. Bulletstorm heeft nieuwe ‘skillshots’:  vechttechnieken die je nog nooit hebt gezien, maar waarmee de speler vette punten scoort.

Toch kan de kretologie van de fans en gamemedia niet verhullen dat het nieuwe van deze next generation het nieuwe van wasmiddelen is: schoner dan schoon kan niet, dus plakt de reclame er het lege etiket ‘nieuw’ maar op, om later te verzinnen wat er eigenlijk nieuw aan is. Want wie op afstand naar het genre kijkt, ziet een lopende band generieke spellen afl everen waarvan je hoogstens kunt zeggen dat ze waanzinnig knap gemaakt zijn. Aan de essentie verandert al decennia niets, of het moet zijn dat de gun porn en de oorlogshectiek zo over de top zijn geraakt dat je je afvraagt hoe iemand ooit nog iets essentieels aan het genre toe gaat voegen. Wie zwart kijkt, ziet het einde van een ontwikkeling, de maniëristische fase van een kunstvorm die enkel overleeft door dezelfde wijn intelkens mooiere zakken te schenken. Die vervolgens, wat populair blijft het, met veel smaak door miljoenen adolescenten wordt gedronken.

Dit artikel verscheen op 17 januari 2011 in Dagblad De Pers

Leave a reply

You must be logged in to post a comment.