Home » IOS, Review

Max and the Magic Marker HD: Max regeert de tekenwereld (weer)

De iPadversie van een tekenspel haalt een paar zwaktes uit het spel die de Wii- en PC-versies plaagden.

Arjan Terpstra


Oplettende lezers denken bij bovenstaande: hee, Max and the Magic Marker van EA Games, die game is hier toch al eens besproken? Klopt! De reden voor een tweede recensie is de overzetting van dit leuke spel van de Wii en pc naar iPhone/iPad.

Op de iPad is ‘Max’ inmiddels een favorietje voor de vervelende halve uurtjes in de trein aan het worden, en dat nieuws delen we natuurlijk graag met de lezers. Maar ook in de Wii-versie waren we al fan van Max. Het platform-puzzelspel draait om een tekeningenwereld, waar de speler Max doorheen moet helpen. Dat doe je door inkt te verzamelen voor de marker die links in beeld is te zien, en de inkt te gebruiken door bruggen en trappen te tekenen, paraplu’s die Max tegen de regen beschermen of bootjes om de rivier over te steken. De tekeningen maakt de speler zelf; een deel van de magie is dat je grof getekende bootje echt helpt om de puzzel te voltooien.

Erg leuk is het spel met de tijd. Bij het maken van tekeningen bevriest het spel en kun je op je gemak je bruggetje of pluutje intekenen. Is je tekening klaar, dan begint alles weer te bewegen. Dat stop-startspelletje leent zich voor creatieve oplossingen. Spring in de waterpluim van een walvis, druk op ‘tekenen’, maak een surfplank en bij herstart van het spel schiet je als een volleerde Californiër de ruimte in. Op de Wii werd het spel enigszins geremd doordat het met de Wii-remote lastig was om heel precies te tekenen: een trappetje was lastiger dan je wilde, waardoor Max regelmatig onnodig onderuit ging. Op de iPad is dat probleem weg: je tekent met je vinger op het touchscreen je figuurtjes, en die zien er precies zo uit als wanneer je ze echt met pen op papier zou zetten. Wel is jammer dat EA Games bij het omzetten heeft gemeend de levels korter te moeten maken dan in de Wii-versie. Gelukkig is wat overblijft zeer de moeite waard.

Dit artikel verscheen op 11 april 2011 in Dagblad De Pers

Leave a reply

You must be logged in to post a comment.