Home » IOS, Review

Super Crate Box: duivels spel om niet bij na te denken

Met het razendsnelle Super Crate Box kunnen we niet meer om studio Vlambeer heen.

Een hit, anders eet ik mijn schoen op. Wat? Het spel Super Crate Box van de Utrechtse gamestudio Vlambeer. Recensie in één woord: geweldig. In vier: een zwaar frustrerend spel. In een slogan: een hardcore game voor iedereen. Hebben we dan al iets gezegd over dit duivelse spelletje? Eigenlijk niet: het draait (zoals bij elk goed spel) om de sensatie van het spelen van het ding. Zeg gerust: de ziel, het ongrijpbare element dat ontstaat uit de mix van gameplay, design, muziek, speelritme en weetikwat. Elke gamer weet (en ook opa achter zijn Ganzenbord): als het klopt, klopt het. En hier klopt het helemaal.

Eerst de buitenkant maar. Super Crate Box is in vaktermen een ‘tweedimensionale sidescroller in 8-bits vormgeving’ (zoek dat gerust even op), waarbij de speler kratjes moet oppikken terwijl hij vijanden ontwijkt en/of met wapens uit de weg schiet. Het speelveld is simpel en heeft drie niveaus, waar je heen kunt springen. Bij elk kratje krijg je een nieuw, ander wapen in handen, met net weer een ander effect op de tegenstanders. Bij tien kratjes speel je een nieuw ‘level’ vrij.

Ontboezeming: mijn record is zes kratjes – ik speel al een week lang mijn vingers blauw op level 1. Ik zeg het zonder schaamte, want alleen 15-jarige autisten gaan als een haas door de gekmakende hoeveelheid tegenstanders heen zonder een keer op links te drukken terwijl je rechtsaf wilt, of op ‘schiet’ terwijl je ‘spring’ bedoelt. Zwaar frustrerend, ik zei het al. Tegelijk vormt de extreme hectiek precies de aantrekkelijkheid. Nadenken heeft geen zin, want daar is geen tijd voor. Je moet op intuïtie aan de slag, waarbij de speler een trance-achtige toestand induikt waarin wereld en ego niet meer bestaan, en handeling samenvalt met zijn.

Vaag? Download de nieuwe iOS-versie maar voor iPad of iPhone, voor een bespottelijke 0,79 cent, en speel het ding. Ik geef je verzet een minuut of drie, daarna spreek je in recensies van één woord.

Dit artikel verscheen op 9 januari 2012 in Dagblad De Pers

Leave a reply

You must be logged in to post a comment.