Home » Review, Wii/Wii U

Nintendo Land: elke dag een nieuw snoepje

Gefronste wenkbrauwen toen bleek dat de Wii U wordt verkocht met een ’101 spelletjesbox’. Blijkt dat Nintendo Land de leukste spellenverzameling in jaren is.

Arjan Terpstra

Wat, wordt de Wii U niet in een pakketje verkocht met Call of Duty of Assassins Creed III als startersgame? Krijgen we een serie kinderspelletjes bij onze nieuwe console? Toen duidelijk werd dat Nintendo Land het eerste ‘gebundelde spel’ voor de Wii U was (gebundeld als in: samengevoegd met de console), kon je gamers horen kreunen. Wordt ons een keer een Nintendo-machine beloofd waarmee we hardcore games kunnen spelen in HD-kwaliteit, worden we met een schijfje met minigames afgescheept.

Tja, lullig voor de hardcore fans, zullen we maar zeggen, maar daar bouwt Nintendo geen consoles voor. Nee (en zie hier het bewijs): het draait om familie-entertainment. En waarmee kun je de familie beter verschalken dan een reeks spellen met een hoge aaibaarheidsfactor en lage instap? Bovendien had Nintendo iets nodig om alle nieuwe functies en manieren van spelen in één keer aan alle spelers uit te leggen, en dat doet Nintendo Land uitmuntend.

Een goede zet dus van Nintendo, want met de komst van de GamePad is er nogal wat veranderd aan de opzet van Nintendo’s consolegaming. De GamePad functioneert als bewegingscontroller, touchscreen en gewone pookjescontroller in één, naast dat een stylus is meegeleverd voor het fijnere aanwijswerk en een microfoon en camera om je stem en gezicht in de gaten te houden. En dan hebben we het alleen maar over het GamePad-deel van het Wii U gamen: met de ‘oude’ bewegingscontrollers kun je ook deelnemen aan de Wii U spellen, alleen kijk je dan naar je televisietoestel en mag je ouderwets zwiepen en zwaaien om je opdrachten uit te voeren.

Die multi-opzet van de Wii U maakt het palet aan mogelijkheden enorm. Je kunt de speler met knoppen laten sturen op de GamePad en naar de televisie laten kijken, of speler één op de touchscreen informatie geven die speler twee op de televisie niet heeft. Je kunt een speler laten racen door een Wii Remote (de oude bewegingscontroller) horizontaal als stuur te gebruiken, of juist de GamePad. En als toetje kun je ook alleen met bewegingscontrollers spelen, bijvoorbeeld als je je ‘oude’ Wii-spellen weer eens af wilt stoffen.

Al die mogelijkheden, en meer, zijn in Nintendo Land gebruikt. De speler start in een soort attractiepark waar in elke hoek een nieuwe attractie is neergezet. Daar loop je naar binnen met je Mii, je persoonlijke avatar, waarna een van de vele spellen begint. Het zijn er teveel om hier op te noemen (Wikipedia heeft het lijstje), maar haast elke keer wordt je verrast door wat je tegenkomt. In Takamaru’s Ninja Castle gooi je bijvoorbeeld kartonnen werpsterren naar papieren Ninja’s door over de GamePad te strijken terwijl je de Pad op de televisie gericht houdt. In Donkey Kong’s Crash Course mag je in de microfoon blazen om een liftje te bedienen. En in Octopus Dance beweeg je de GamePad heen en weer om een duiker ritmisch door een onderwaterstelsel te loodsen.

En dat zijn alleen nog de mogelijkheden die het spelen in je eentje leuk maken. Met meerdere spelers wordt het feestje echt compleet, zoals in Luigi’s Ghost Mansion. Daar is één speler een spook, dat alleen op de GamePad zichtbaar is. De andere spelers gebruiken een Wii Remote om op het televisiescherm op het spook te jagen. Een heerlijk spelletje tikkertje in het donker is het gevolg.

Vallen er geen negatieve dingen op aan Nintendo Land? Dat is lastig om aan te geven – je wordt een beetje verliefd op al die zoetgekleurde gezelligheid in de huiskamer. Alleen hardcore gamers hebben hier weinig te zoeken, omdat ook in de vechtspelletjes geen super-vaardigheden nodig zijn voor een goede score. Die arme drommels moeten dan maar wachten tot Call of Duty op de Wii U verschijnt – en dan maar hopen dat hun ouders, broer of tante de GamePad af willen staan.