Home » Opinie

Vice City voor iOS: Sentiment in neonkleuren

Voor de 25+ gamer heeft GTA Vice City niets met geweld te maken. Het is een snelweg naar de onschuld.

Arjan Terpstra

Vice City, ik ken er de weg nog. Tien jaar niet geweest, maar als ik een pistool nodig heb sturen mijn vingers mijn gejatte auto zonder nadenken naar de kelder van een parkeergarage. Daar hangt hij inderdaad in de hoek, zwevend in een vertrouwd, groen halo: een handvuurwapen. Het synthesizer-geluid als je het wapen pakt, de verse auto die in het aanpalende parkeervak voor je klaar staat, de heerlijke radiostations V-Rock en K-Chat waardoor je nog een rondje extra in je auto blijft zitten: alles is er nog. Nog even omlopen voor die Easter Egg achter de heg en we gaan weer verder met onze missie.

GA01Grand Theft Auto: Vice City is een paar weken uit voor iOS, en ik ben voor de tweede keer verslaafd aan deze superbe parodie op een gangsterfilm. Natuurlijk is dit Scarface voor gamers, Miami Vice. Natuurlijk is dit handige marketing van Rockstar: een paar maanden voor GTAV het licht ziet gooien we snel Vice City en San Andreas (sinds een paar dagen op PSN te koop) in de winkel, om de gamers alvast lekker te maken. En natuurlijk is Vice City technisch veel beperkter dan de latere GTA’s. De besturing van de personages is ouderwets hoekig, vechtpartijen zijn een klein rampje op een iPad en de sandbox-wereld is ontzettend veel kleiner dan die van Liberty City.

Geeft niets. Het is om de een of andere reden wel míjn sandbox. Want: drie keer alle missies uitgespeeld en uren doelloos rondgereden voordat er een andere CD Rom in het PC-laatje verdween. En waarom? Is het omdat het cynische universum mij zo aansprak, waarin de Amerikaanse popcultuur zo liefdevol op de hak wordt genomen? Is het die briljante manier waarop de upper class neon-wereld van Miami als decor wordt gebruikt voor een gangster-epos? Is het de kwaliteit van de radio-uitzendingen in de voertuigen, van V-Rock met zijn advertenties voor de rockband Love Fist tot de telkens idioter wordende discussies over familiewaarden op K-Chat? Of wordt er meer geprikkeld dan je lachspieren als Tommy Vercetti aan het begin van het spel een nieuwe kans wordt geboden en op de achtergrond ‘Life’s what you make it’ van eighties-supergroep Talk Talk speelt?

GA02

Antwoord: ja, ja, ja en ja. Goud, dit spel, voor mij. Net als voor miljoenen anderen, want dit was een wereldhit, back in the day. Om duizend redenen, maar vooral omdat Vice City vanaf het begin een hele sterke nostalgie-kaart speelde. Toen het spel in 2002 op de markt kwam, was de eighties-revival net begonnen: de generatie die als kind had rondgelopen in regenboogkleurige beenwarmers werd twintig en ging ironisch doen over de cultuur uit hun jeugd. Spandex, hilarisch! Hardrockers met opgetist haar, lachen! Maar ergens tussen de glamrock en new wave werd wel een nieuwe generatie geboren, Generatie X, die in deze game lacherig kon doen over de haarlak- en schoudervullingwereld van hun ouders.

De eighties-nostalgie van 2002 wordt met de iOS-editie van 2012 dunnetjes overgedaan. Natuurlijk is het ‘maar’ een poort voor een tablet, maar de generatie die twintiger was, is nu dertiger en hapt nog steeds gretig naar alles wat naar eighties ruikt: ik heb bijna geen vrienden meer zónder een splinternieuwe en peperdure platenspeler, waarop we de hardrock-platen van toen (opnieuw) grijs draaien. Zo bezien is het heruitbrengen van Vice City een meesterzet van de Rockstar salesafdeling: ze hebben precies op tijd ingezien dat de generatie eighties-kinderen dertig tot veertig jaar is, dat die generatie supergraag gamet en dat er geld voorhanden is om games te kopen. Mensen met kinderen, of met vrienden met kinderen, die ineens heel levendig voor zich zien hoe zij zelf kind waren, en zich soms heel even zorgen maken of zij met de jaren niet iets van die kindertijd zijn kwijtgeraakt.

Precies om die reden wordt de iOS-versie van Vice City vermoedelijk een grote hit deze kerstperiode. Voor een paar euro kan de dertiger zich weer even twintiger wanen, en lekker rondcrossen in een popversie van je jeugdomgeving. De weg nog weten in Vice City betekent veel meer dan het snel terugvinden van een verborgen handvuurwapen. Het is voor deze generatie óók de weg nog weten naar de onschuld.

Dit artikel verscheen 16 december 2012 op IGN Benelux.